Commissielid

Lisbeth Hertogh

Ik ben Lisbeth Hertogh – van der Laan en de PvdA is mij met de paplepel ingegoten. Mijn oma en opa, mijn oom en tante en mijn ouders waren lid zolang ik me kan herinneren. Tante ook actief als gemeenteraadslid in Gouda en later in Reeuwijk. Het is gewoon mijn partij. Natuurlijk ben je het niet altijd met alle standpunten eens, dat kan ook niet. Maar in de regel voel ik gewoon aan wat het partijstandpunt is dat herken ik ook bij mijn partijgenoten, zeker ook lokaal.

Sinds 1973 ben ik getrouwd met Hans Hertogh, vandaar Lisbeth Hertogh. Ik ben in 1951 in Reeuwijk geboren, in het huis van mijn oma en opa Van der Lecq aan de ’s Gravenbroekseweg. Mijn ouders kregen enkele maanden na mijn geboorte een benedenverdieping aan de Kattensingel in Gouda en daar ben ik opgegroeid. Ik heb er mijn HBS-B diploma gehaald op de school die nu GSG Leo Vroman heet. Lievelingsvak: biologie van Arie Scheigrond, die van die straat in Reeuwijk-Brug. Reeuwijk bleef de plek waar ik mijn vrije tijd doorbracht, op het erf van mijn oma en opa, buiten! Nu wonen wij al weer sinds 1987 in dat zelfde huis, een wereldstek!

 

Jaren heb ik mijn ideaal: iedereen telt mee, gestalte kunnen geven door op een experimentele Middenschool in de Bijlmer te werken. Binnengekomen als jonkie van 23 ging ik biologieles geven. Later zat ik in de schoolleiding en in het landelijke Middenschoolplatform. Die onderwijsidealen draag ik nog steeds met me mee: iedereen verdient een gelijke kans om het onderste uit de kan te halen. Dat zelfde  ideaal probeer ik nu in mijn politieke werken waar te maken. Natuurlijk op een breder terrein dan alleen het onderwijs. Met een zwak voor de mensen die niet op eigen kracht hun wereld zo kunnen inrichten dat ze zich welbevinden. Ik ga uit van het feit dat iedereen recht heeft op een stukje welvaart, ook al kan niet iedereen dat op eigen kracht bemachtigen. En daar is de politiek voor, om er op toe te zien dat de beschikbare middelen eerlijk verdeeld worden.

Na 25 jaar onderwijs was het welletjes. Ik ben andere dingen gaan doen: opleiding op het Wellantcollege, dus het groen weer in. Mijn oude liefde, natuur en milieu, wat mijn passie voor duurzaamheid en anti-verspilling verklaart. Maar mijn grootste wens was toch: reizen. Wie niet rijk is moet slim zijn: ik heb sinds die tijd meer dan 100 reizen begeleid voor SNP, natuurwandelreizen, dus veel van de wereld gezien. Met name ook dat wij het hier, ondanks alle problemen, allemachtig goed kunnen hebben als we maar wat eerlijker zouden delen. Daar wordt ik nog eens extra mee geconfronteerd in mijn vrijwilligerswerk voor de Wereldwinkel. De drive daarvoor zal een ieder duidelijk zijn!

Kortom, na 10 jaar van groendoen en reizen was ik toe aan een nieuwe uitdaging om mijn idealen te bereiken: de lokale politiek, en daar ben ik nu al weer sinds 2006 druk mee, het is geweldig werk niet altijd leuk maar wel altijd boeiend. Ik kan het iedereen aanraden. Als je iets wil veranderen moet je niet mopperen maar aan de slag gaan en blij zijn met elk klein succesje, want alle succesjes tellen ook mee!

 

Lisbeth